Stokrotki to kwiaty o historii liczącej sobie ponad 4 tysiące lat. Pod względem botanicznym stokrotki pospolite należą do rodziny astrowatych i najczęściej dorastają wysokości zaledwie 15 cm. Pochodzą bezpośrednio z Europy, ale występują dziko także w Azji i Ameryce Północnej. Wokół trzonu lekko owłosionych łodyg rozwijają się owalne, niewielkie liście o ciemnozielone barwie, dzięki temu tworzą bardzo estetyczną rozetę. W środowisku naturalnym bardzo łatwo rozpoznać tą odmianę kwiatu – ich płatki są drobne, z żółtymi środkami i białymi lub różowymi płatkami, które otwierają się między kwietniem i czerwcem i potrafią przetrwać aż do listopada lub grudnia. Stokrotki są zapylane przez motyle lub muchówki.
Obserwując dziko rosnące stokrotki możemy domyślać się, że te drobne, ale jak piękne kwiaty nie mają wielkich wymagań uprawowych. W donicy trzeba dostarczyć im dobrze przepuszczalne podłoże, ale w ogrodzie poradzą sobie na każdej glebie bez żadnego problemu. Roślina ta idealnie czuje się w pełnym słońcu ale w częściowym zacienieniu również poradzi sobie świetnie. Nie ma także przeciwwskazań aby sadzić je na stanowiskach wyeksponowanych na wiatr i deszcz, ponieważ są bardzo odporne i nie ulegają łatwo zniszczeniu.
Stokrotki mają bardzo szybkie tempo samoistnego rozmnażania. Rozpylane przez wiatr nasionka przyjmują się praktycznie wszędzie. Radzą sobie same bez jakichkolwiek środków ochrony. Kwiaty hodowane w donicach i skrzyniach mogą pozostać na balkonach na zimę.
Te rośliny w ogrodzie służą głównie do obsadzania skrajów skalniaków oraz doskonale komponują się z innymi wiosennymi kwiatkami o niewielkim wzroście
Dziś mało kto pamięta o wyliczance „kocha, nie kocha” jednak w oryginale to nic innego jak obrywanie płatków ze stokrotki!
Kwiatki 